Ze heet Catharina

Onze eerste klus was in 1990. Ik schreef de verhalen in het Moluks Maleis en zij maakte de tekeningen. Toentertijd was ik al onder de indruk van haar verschijning. Ze was lang, mooi, artistiek en mondig. En ik, onzeker, met het gevoel dat ik er niet bij hoorde –  zo op zoek naar wie ik was.

Twintig jaren gingen er voorbij en ze werd mijn mantu. Eerst was er de herkenning en de herinnering aan de gezamenlijke klus. Daarna kwamen de verhalen met overeenkomsten, die we destijds niet uitgesproken hadden. Haar ouders die mijn ouders aan elkaar wisten te koppelen. Haar moeder kan dat nog steeds vermakelijk vertellen: met humor en op een toon zoals alleen een Ihamahunese dat kan. De verhalen werden mij als kind al zoveel malen verteld, maar ik wist ze nooit te vertalen naar gezichten en namen. Nog steeds heb ik daar moeite mee en nog steeds moet men mij vertellen over wie het gaat en wanneer en waarom het is gebeurd.

Steeds meer komen we erachter dat onze hernieuwde ontmoeting zo heeft moeten zijn. Nader tot elkaar om wie we zijn, hoe we zo zijn geworden en wat onze drijfveren zijn. Dit jaar is heftig en intens, en het jaar is nog niet om. We worden tot op het bot ontleed, en dat doet pijn. Ieder voor zich en meteen ook samen. Catharina, voor haar en mij om te komen tot de essentie, de bezieling waar we naar op zoek zijn.

Ze is mijn mantu, soulmate, mijn vriendin en soms ook mijn moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s