Zwarte Piet naraka

Het volgende verhaal is geschreven door Eduard Hehanussa. Eduard heeft met mij op de kleuterschool in kamp IJsseloord gezeten. In de loop der jaren heeft hij veel foto’s uit de kamptijd verzameld en heeft hij geprobeerd om de namen en gebeurtenissen bij de foto’s te achterhalen. Ook staat hij bekend als een verhalenverteller en iemand die altijd wel een anekdote paraat heeft. Er zijn van zijn hand een aantal verhalen, die hij op zijn Facebook pagina heeft staan.

Het verhaal waar Eduard een grote rol in speelt, heb ik niet meegemaakt. Zo ver woonden we echter niet van elkaar. De familie Hehanussa woonde op nummer 213 en wij, de Pattiiha’s op nummer 232. Vanuit ons huis hoefde ik alleen maar de doorgaande weg over te steken om bij de barakken te komen waar Eduard woonde. We zullen vast wel met elkaar gespeeld hebben op het grasveldje bij onze barak. Ik kan me niet meer herinneren dat hij zo’n deugniet was, maar dat zegt niets en wanneer ik de kleuterschoolfoto bekijk, dan kan ik me er toch wel iets bij voorstellen. Eduard zit vooraan naast Nico Titerloblobey – wat was ik bang voor Nico.

Medio november 1963 staat me nog goed bij, want ik was rond die tijd jarig. Het begin van Sinterklaas voorbereidingen op de Kleuter- en Lagere school in IJsseloord. Thuis werd er niet zo veel aandacht aan geschonken, alleen op de dag zelf.

Iedereen heeft wel ergens een suikeroompje. Bij ons thuis was dat de familie Koedam uit Rotterdam Terbregge. De relatie met de fam. Koedam kwam voort uit het jaar 1950, toen 4500 Molukse KNIL militairen met hun gezinnen naar Nederland werden verscheept. Iedere Molukse gezin kreeg een Nederlandse gastgezin toegewezen. Familie Koedam had zich vrijwillig aangemeld, zoals vele andere Nederlandse gastgezinnen, om een Moluks gezin wegwijs te maken in de Nederlandse samenleving (vanwege een zgn. tijdelijk verblijf). Het contact met de Koedams en vice versa bleef tot en met het overlijden van man (opa), vrouw(oma) en dochter(tante). Van de periode Vught tot en met IJsseloord bezorgde deze familie op 4 december Sinterklaas kado’s bij ons thuis. Een grote televisie doos gevuld met allemaal kado’s voor 7 kinderen.

Op een dag zei ik tegen mijn moeder: ‘Ma, su hampir Sinterklaas!’ (Ma, het is bijna Sinterklaas) en mijn moeder lachte alleen maar. Ik vond het wel leuk al die voorbereidingen op school en ik liep met de gedachte om iets leuks te doen met Sinterklaas. In mijn buurt woonden de families Hallatu, Leatemia, Hoogendorp, de Fretes, Latuny, Timisela en Mainasse.

Ik bazuinde in de buurt rond, dat zwarte Piet bij ons langs zou komen en dat de kinderen over een half uurtje bij mij voor het raam moesten wachten. Onderweg naar huis bedacht ik mij te verkleden als zwarte Piet, maar hoe kwam ik aan zwarte Piet spullen? Make up, zwarte poeder of iets dergelijks. Ik zocht in mijn moeders kast. Wat ik nodig had aan kleding haalde ik eruit, een mooie witte kabaya, een zwarte broek, nylonkousen, een baret van mijn vader en een sapu lidi (veger). Mijn outfit was compleet! Oh ja, nog even restjes rijst dumpen en ik was voorzien van een jute zak! Het feest kon beginnen. Ik knipte de broekspijpen van m’n moeder’s broek, pakte twee grote elastieken en mijn korte pofbroekje was klaar!  Oh, nu nog zwarte poeder … nou ik kon niks vinden, maar ha, dat kon ik wel gebruiken, zwarte schoensmeer.
Ik begon me aan te kleden, de kabaya, vestje erover, nylonkousen, pofbroekje aan, schminken en ik keek in de spiegel, gossjie, het is zwarte Piet! Ondertussen hoorde ik buiten de kinderen zingen, Sinterklaas is jarig ..♬ ♮♩♪.. Ik zag dat Marian en Abba Hallatu, onze overburen, voor hun raam stonden te kijken naar wat er buiten allemaal gebeurde. Er waren toch veel kinderen op het nieuws afgekomen.

Snel liep ik naar het raam, deed de ramen open en als zwarte Piet vermomd, zei ik tegen de kinderen: ‘ Zijn jullie dit jaar lief geweest?’ ‘Jaaaa..’, schreeuwden de kinderen en gelijk er achteraan:  ‘Zwarte Piet, zwarte Piet,  ACHTER JEEE !!!!’ ‘Hahaha’, riep ik. ‘Jullie weten dat zwarte Piet voor niemand, maar ook echt voor niemand bang is, hè! Alleen voor de Sint’, en weer riepen de kinderen: ‘Zwarte Piet, ACHTER JEEEEE !!’ Dus draaide ik me in slowmotion om en keek voorzichtig naar achteren ….. tot mijn schrik zag ik een schaduw op mij afkomen. Huh, komt het door de schoensmeer of … nee, het was de hand van mijn moeder! Er was geen ontkomen meer aan. De volle hand bereikte mijn gezicht  ✲❈★. Ja hoor, zwarte Piet lag KNOCK OUT op de grond.
(Je kan het vergelijken met Mohammed Ali, toen hij George Foreman knockout sloeg.) Alle kinderen stonden perplex! Waarom heeft tante, zwarte Piet geslagen, vroegen ze zich af?
De enige die je nog hoorde was mijn moeder: ‘Anak naraka, pakai beta punya kabaya, nylonkous, vest buat apatu … Aduh ee …  Itu mama su selesai pakian buat pergi geredja! Anak kutok! Binungkunya’. (Ettertje die je bent,  waarom draag je mijn kabaya, nylonkousen en vest … och hemel … De kleren heeft mama al klaargelegd voor zondag naar de kerk, onbeschofte vlegel die je bent.) De kinderen snapten er niks van. De enigen die op een afstand lachten, waren de gezusters Hallatu. Nog steeds wanneer ik Marian en Abba tegenkom, geheid dat dit verhaal altijd weer boven komt drijven. Eduard (Adje) weet je nog …  zwarte Piet IJsseloord 213?

Maar de liefste van de wereld zal mijn moeder voor altijd in mijn hart blijven!

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s