Kia, mijn moeder (3)

Terugkijkend op mijn leven met mijn moeder, zijn de eerste twaalf jaren die we in het kamp doorbrachten, een onbezorgde tijd geweest. Ik vermoed dat zij dat ook zo ervaren heeft. Geen puberende kinderen, geen ruzies, geen kinderen die het huis uit vluchtten, geen kloof tussen ons en onze ouders, geen teleurstellingen, geen verdriet om de dood van een zoon. Mijn moeder had alles onder controle.

Er waren vijf kinderen en mijn moeder had een missie. Dat wat ze voor haar huwelijk ervaren en geleerd had, zou ten goede komen aan haar kinderen. Geen tucht, maar strenge regels, er was duidelijkheid wat wel en niet mocht, maar er was ook de vrijheid om kind te zijn, speels en op zoek naar avontuur. Dat ik een kind was dat liever binnen zat te dagdromen en zelfs bij gebrek aan leesvoer de boeken van mijn moeder verslond, werd op den duur geaccepteerd. Ik mocht regelmatig boeken kopen en wat was ik verrast toen ik ‘Alice in Wonderland’ van Lewis Carroll kreeg. Zou mijn moeder zich beseft hebben dat dit boek mijn droomwereld benaderde?

Wat mij vooral heeft beïnvloed is haar liefde voor mooie kleren. Mijn moeder had stijl, dat had ze meegekregen uit de jaren dat ze werkte als kindermeisje. Een paar keer per jaar gingen we dan ook naar een speciale kinderkleding zaak en zochten we onze zondagse kleren uit. Wat vond ik dat een feest. Met mijn handen ging ik eerst de schappen langs om te voelen aan de mooie kleurige stoffen. Soms kochten mijn vijf jaar jongere zusje Liza en ik dezelfde kleren, daar genoot mijn moeder van en het werd meteen bij de eerste gelegenheid door haar op de foto vereeuwigd. Mijn moeder breide en naaide: Noorse truien en vesten, broeken, jurken en jassen, haar mantelpakjes. Ze stimuleerde me om de nieuwste mode te dragen: hotpants, olifantenbroeken en blokhakken. Alles maakte ze voor me en we konden samen verrukt zijn over de kwaliteit van stoffen, hoewel ik haar urenlange zoektocht bij Schröder in Rotterdam niet altijd kon waarderen.

Toch was het af en toe lastig. Ik vond het niet altijd fijn om er anders uit te zien dan de andere kinderen van het kamp. Ik herinner me dat mijn moeder een prachtige jack voor me had gemaakt; modern en hip. Toen ik het naar school mocht dragen, deed ik dat met tegenzin. Mijn moeder was woest, maar m’n vader riep me terug en ik mocht mijn oude jas weer aantrekken. Ik had eigenlijk meteen spijt, maar ik durfde het gewoon niet, bang als ik was om op te vallen.

Wat onze relatie betreft is het niet altijd even soepel verlopen, maar ik denk dat mijn moeder me wel begreep en zag wie ik was. Ze zag iets van zichzelf in mij en vond dat soms moeilijk om te accepteren. Ik heb haar nooit gezegd dat het goed was zoals het was. Ik hoop dat ze dat wel heeft gevoeld.

2 Comments

  1. Ontroerend en liefdevol geschreven. Je moeder die zo bij en met jullie was, heeft vast meer van je gezien dan je wellicht beseft. Groet, Eric

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s