Valkuil

Ruim drie maanden geleden begon ik deze blog. Ik wilde over het Moluks Maleis schrijven en over de Indo-Maluku connectie. Het werd een zegen, want meteen al voelde ik in het bloggen de vrijheid en de behoefte om te schrijven over onderwerpen die mij persoonlijk aangingen, over het vrouw zijn, het Moluks zijn, de zoektocht, het proces naar een eigen identiteit binnen het naar mijn perceptie gesloten bastion waarin ik opgegroeid was. Daaruit heb ik me ontworsteld en dat wilde ik wel delen. Ik ontkwam er dan ook niet aan om over mijn jeugd in het kamp te schrijven met mijn beeld en mijn gevoel daarbij. De verhalen over mijn moeder leerden mij tijdens het schrijfproces, dat het er niet toe deed dat vragen onbeantwoord zouden blijven. Live is a gamble …. niets is zeker, niets staat vast.

De verhalen die ik schreef waren niet enkel en alleen bedoeld als een weergave van een leven in een kamp of het leven van ieder kind dat daar opgroeide. Het is mijn beeld, mijn perceptie, mijn leven. Mijn leven dat, wanneer het op grote beslissingen aankwam, gekenmerkt werd door het kiezen van een eigen weg, wars van wat men mij zou willen dicteren. Zoals de keuze om Indonesisch te studeren, dat door derden mijn ouders werd ontraden, want daarmee zou ik en mijn ouders incluis een politieke kleur verraden. In mijn taalkundig werk en passie voor de Molukse taal werd mij door een Blanda (een Nederlander), toen ik een eigen mening liet horen, onder de neus gewreven dat ik het toch voor mijn bangsa (mijn volk) deed. Dan kende men mij niet, ik doe het niet voor een ander, ik leef niet voor een ander, ik leef voor mezelf en probeer daarin in harmonie met die ander te leven.

Mijn blog wordt goed gelezen en gevolgd. Ik voel me gestreeld door de positieve reacties en vereerd dat men zich aangetrokken voelt tot de verhalen waarin men zich herkent. Ik ben echter op een punt gekomen dat ik me moet afvragen hoe ik verder wil en of ik hiermee verder wil. Ik wil voor mezelf de volledige vrijheid behouden in de keuze van onderwerpen. Het zou zo kunnen zijn dat ik niet meer over het kampleven schrijf en alleen dat wat me op dit moment bezighoudt wil delen. Met andere woorden, ik wil me niet laten leiden door statistieken of likes of verwachtingen die men van mij heeft. Dat is de grote valkuil. Nee, geef me maar de uitdaging, dat ik kan zijn wie ik werkelijk ben en me constant mag afvragen wat ik werkelijk wil.

8 Comments

  1. follow your heart….een cliché maar wel waar. laat je niet leiden door wat anderen leuk vinden of van je verwachten….blijf dicht bij jezelf

  2. Flexibiliteit, creativiteit, balans en moed, die je gebruikt om in volledige vrijheid je verhalen te schrijven bewonder ik. Ga zo door… wees jezelf er zijn al zoveel anderen.

  3. Niet twijfelen, doorgaan. Het leven is vol kuilen en bergen. Jij bent je eigen gids. Je wordt gehoord en gelezen, daar is geen ontkomen aan. Ik sluit me aan bij de voorgaande reacties. Schrijf!

  4. Volg je hart, je gevoel…en blijft vooral schrijven dat is pas pure vrijheid! Sluit me ook aan bij de voorgaande reacties!

  5. Lieve Magda… blijf jezelf en blijf schrijven waar je je goed bij voelt…x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s