Schilder mij

In elk huis waar ik kwam te wonen, nam ik het met me mee. Een portret van mij. Allebei. Het hing in woonkamers en slaapkamers. Altijd op een mooie plek en prominent aanwezig, maar onzichtbaar tegelijk. Dat wat er altijd is, vergeet je vaak te zien. Ik kijk nu en ik zie boosheid. Ogen die schichtig kijken en op de hoede zijn. In een ongemakkelijke pose. Zou door de kunstenares mijn ware ik op het doek verbeeld zijn? Was het een moment waarin het innerlijke kind gevangen werd?

Ik draaf door. Na het lezen van “Liefde in Wonderland” zal ik de realiteit wel uit het oog verloren zijn. De realiteit zoals ik het destijds ervaren heb was als volgt. Mijn moeder zou een ballerinajurk voor me maken. Mooi roze met een strak lijfje en een klokkende rok, die net boven de knie hing. Elke keer bij het passen mocht ik even in de rondte draaien. Ik wou dat het wijder gemaakt werd, zodat het om m’n benen zou zwieren. Voorzichtig vertelde m’n moeder, dat ik zou poseren voor een schilderij. Een paar keer maar. Mocht ik het jurkje daarna wel aan, vroeg ik. Het poseren, me niet mogen verroeren, ging niet van harte. Ik hield m’n handen in een onmogelijke positie, verkrampt, terwijl een keffend hondje om me heen rende en sprong. De angst in m’n ogen was te verklaren en de boosheid van het meisje op de achtergrond, was boosheid jegens m’n broertje van drie, die zich hevig verzette om hetzelfde te ondergaan. Het oorspronkelijke plan werd aangepast. Ik zou nu het tweede balletdanseresje worden, want het eindexamenwerk moest af.

Het was een momentopname, dit schilderij. Een kleuter die bang was en niet wilde poseren, maar het toch braaf deed. Ik wou tante Usi de kunstenares niet teleurstellen. En daar zit wel iets van waarheid in.

10 Comments

  1. Ik ken het schilderij maar wist het verhaal niet wat erbij hoort. Tante Usi had je goed geportreteerd, zoals je jezelf hierin beschrijft. Moest broertje een balletpakje aan en met een sierlijk pose erbij staan? Ik kan me dan goed voorstellen dat hij in verzet ging…
    Het is een mooi schilderij geworden en ik vraag me af wie die tante Usi dan was.

  2. Je pleased tegenwoordig niet, dus dat heb je gelukkig afgeleerd.
    Jammer dat jouw jongere broer niet met zo’n strakke ballet pants of kort rokje vereeuwigd wilde worden.
    Vooral doorgaan! JH

  3. Hi Magda,
    Wat grappig toen ik de naam van mijn moeder googlde kwam ik op jouw site. Ik weet niet of jouw moeder nog leeft. Maar ik merk dat ik de behoefte heb om met mensen te praten die mijn moeder gekend hebben. Misschien dat je mij kunt helpen. Ik wens je in ieder geval succes en geluk toe. En bedankt alvast.

    Groetjes
    Henrico Saimima
    06-14581439

  4. Lieve mamma Usi, ik heb je nooit in reallife mogen zien maar in de handen van mijn man wordt jij voor mijn gevoel weerspiegeld….Dank je wel dat je zo’n lieve mooie man/mens als Henrico hebt grootgebracht…

    Liefs van Ilka Saimima-Verstraaten

  5. Hallo Henrico my zal je vast nog kennen ik ben Nadia Wattimena
    Ik ben op zoek naar jou heb 3 schilderyen van jou Ma mischien wil je er 1 hebben.

  6. Beste Nadia, ik zal Henrico op de hoogte stellen van jouw aanbod. Fijn dat je dat wilt doen, want Henrico heeft geen enkel werk van zijn moeder in bezit. Groet, Magda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s