Mena …

Ik ben in Oostburg geboren. Bij mijn geboorte werd ik door mijn ouders erkend en niet door de staat. Nederland zou mijn ouders tijdelijk ontvangen, maar heeft hen bij aankomst onmiddellijk staatloos verklaard. Vol vertrouwen, als was het een spannend avontuur, voeren mijn vader en de zijnen weg van hun land. Dat land moest vechten voor een zelfstandig bestaansrecht; een bestaansrecht dat vervolgens de eigen onderdanen werd ontnomen. Geen van allen kon de angst en het gebrek aan vertrouwen onder het juk van de kolonisator gevoed, van zich afschudden.

Ik werd verwekt in Zeeland: een open landschap met uitzicht naar zee, een eilandenrijk, groen en blauw: de kleuren van mijn vaders land. Een landschap waarvan de Zeeuw besefte dat het voortdurend verandert: dynamisch en krachtig, waarbij de natuur de mens versterkt. Konden de ontheemden, die de watersnoodramp hebben meegemaakt, dat ook maar zien. Onze ouders, de nieuwelingen, voelden slechts de kilte en keerden zich af – lijdzaam en nederig.

Op deze dag, 12 april, sta ik stil bij de dood van de man, die de strijd om onze bestaansrecht heeft verloren. Hem is de mond gesnoerd door moord. Chris Soumokil, een man die een volk zou leiden. De anderen die hem opvolgden waren reeds ontheemd en zonder kracht; niet in staat om het onrecht dat ons werd aangedaan te bepleiten en ons als één volk bijeen te brengen.

Ik ben in een land geboren, dat niet mijn land is, maar dat ik tot de mijne heb gemaakt. Ik kreeg een nationaliteit, die door mijn ouders met pijn in het hart werd geschonken. Dit is de plek waar ik het recht heb om te wonen en waar ik kan groeien – mijn wortels komen van ver en aarden nu hier. Ik weet hoe het voelt om staatloos te zijn; wordt mij dat recht weer ontnomen, dan neem ik mezelf mee, waar ook maar heen. Want wat is een woord van een ander, die niet oprecht is, waard? Wat is een wet, die niet gehandhaafd wordt, werkelijk waard? Wie komt er voor ons op? Ik draag het zaad dat ontkiemt en groeit, en zolang ik het voed en gevoed word … ga ik voort.

5 Comments

  1. Mooi Magda, dat je zegt dat je wortels van ver komen maar hier aarden, en dat je dus hier leeft. Je schrijft zoals een vogel het land onder hem beziet….Groet, Eric

  2. Mooi Magda….”Ik draag het zaad dat ontkiemt en groeit, en zolang ik het voed en gevoed wordt … ga ik voort”…Het is niet de wet die maakt hoe jij je voelt maar het komt vanuit je hart …de liefde voed je en jij groeit…

  3. Magda prachtig en krachtig geschreven. Het doet me goed zoals jij de woorden op papier zet, zo voel ik het ook….

  4. Dank je wel Magda! Zo mooi, waardig, liefdevol en emotioneel de nuchtere waarheid beschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s