Lessen die te leren zijn

Het valt me op, dat in discussies over diverse Molukse onderwerpen vaak dezelfde argumenten worden gebruikt. Ook in de discussie omtrent het ondertekenen van de petitie naar de ware toedracht van de beëindiging van de Molukse treinkaping. Bij voldoende belangstelling zou een parlementaire enquête afgedwongen kunnen worden. Een veelgehoorde argument is ‘wat geweest is, is geweest, we moeten verder met het heden, verder met het nu.’ Ondertussen verloopt het ondertekenen traag en de angst bestaat dat het streefgetal niet gehaald wordt. Ook wordt het nut van de petitie in twijfel getrokken, omdat ervaring leert dat een petitie niet altijd het beoogde effect sorteert.

Het klinkt plausibel dat men in het heden wilt leven – wie wil dat niet – maar in de gegeven context is toch enige toelichting nodig. Wat bedoelt men inhoudelijk met ‘nu’? Bedoelt men te zeggen dat, door in het nu te leven, onrechtmatigheden uit het verleden worden geaccepteerd? Door het ondertekenen van de petitie krijgt men de doden inderdaad niet terug en jaren na dato zal boetedoening door de overheid lang op zich laten wachten. De berusting in ‘wat is geweest’ is derhalve gebaseerd op teleurstelling en wantrouwen jegens de overheid en niet te vergeten, ook jegens de Molukse leiders. De kapingen en bezettingen waren destijds daden van verzet en onvrede; heden ten dage is de onvrede verworden tot passiviteit en lijdzaamheid.

Een passieve houding heeft helaas een negatief effect op de generatie die na ons komt. De boodschap die we meegeven is, dat het niet loont om te reageren en te ageren op onrecht dat is aangedaan. Het klinkt weinig hoopvol voor de volgende generatie Molukkers en het getuigt van gebrek aan enige opvoedkundige en historische verantwoordelijkheid. Toegegeven, directe blaam treft ons niet, maar we vinden nog steeds dat het onrecht dat onze ouders en voorouders is aangedaan, de huidige generatie Nederlanders aangerekend moet worden of dat ze op z’n minst doordrongen moeten zijn van enigerlei schuld.

In het onderwijs leert het jonge kind het begin van historisch besef in de tegenwoordige tijd en in stapjes groeit de wereld om het kind heen en worden gebeurtenissen in een groter verband geplaatst: het heden wordt met het verleden verbonden. Kinderen worden voorbereid op de toekomst, leren te vragen en keuzes te maken en tegelijkertijd groeit het besef dat de juiste antwoorden en oplossingen niet altijd gegeven kunnen worden. Ook onze kinderen leren dit.

Natuurlijk willen we verder met het heden en leven we zo goed als het kan in het nu, want in het verleden blijven hangen betekent stilstaan en dit houdt ontwikkeling tegen. Ontwikkeling betekent daarentegen ook leren van het verleden, leren van de geschiedenis en leren van de fouten die gemaakt zijn en gemaakt worden.

Om terug te komen op het ondertekenen van de petitie: vertel waarom het nodig is of waarom het niet nodig is, want dat schept duidelijkheid en laat de ander de eigen keuze. Uiteindelijk zegt het tekenen van de petitie niets over het feit dat men de treinkaping wel of niet goedkeurt; het zegt niets over geloof in de Molukse zaak; het zegt ook niets over wel of niet Moluks zijn. Het ondertekenen van de petitie is reageren op onrecht dat is geschied en dat alleen al is de moeite van het ondertekenen waard.

Opm.: Voor een petitie is geen minimum aantal handtekeningen vereist, wat bij een burgerinitiatief wel het geval is (40.000). Het hangt nu af hoe en of (politieke) organisaties en mensen (Molukse wijken!) gemobiliseerd kunnen worden om alsnog een parlementaire enquête af te dwingen. Werk aan de winkel dus! 

Ook in Marinjo, augustus/september 2013

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s