Bloggen, op het scherp van de snede

Een beetje jaloers ben ik eigenlijk wel op de huidige generatie twintigers en dertigers. Ze zijn opgegroeid in een tijd waarin ze ongedwongen en creatief gebruik kunnen maken van oneindig veel mogelijkheden: het wereld wijde web en de onnoemelijke potentie van sociale media, en de vrijheid en flexibiliteit om iets anders te doen dan waarvoor je opgeleid wordt. Door de wereld van You Tube en talentenshows worden kansen benut om een gave eerder tot wasdom te laten komen; dat daardoor het sterrendom aan romantiek kan inboeten, is wellicht de kanttekening die gemaakt kan worden. Pareltjes zitten er tussen en eeuwige roem lijkt tegenwoordig de ultieme droom.

Er wordt geblogd over allerlei onderwerpen. Van huis, tuin en keuken perikelen, reisverslagen en egodocumenten, tot aan kritische verhandelingen over menselijk onrecht en de verwoestende aanslag van de mens op de natuur. Het is een mekka voor bloggers, twitteraars en tumblrs. Via een abonnement krijg je de laatste reads van de blogger binnen, variërend van korte berichten, essays en beeldmateriaal: je blogt en reblogt. Of je nu een moeder bent, die over de ziekte van haar kind schrijft of een kunstenaar, die verslag doet van het creatieve proces: in een blog kan je jouw persoonlijke verhaal kwijt. Niet zelden besluit de blogger het schrijverschap grootser op te pakken en wordt een novelle of roman de volgende uitdaging. Helaas wordt niet altijd begrepen dat daarvoor andere normen gelden: vorm, inhoud en discipline zijn van een andere orde.

Om in het Molukse te blijven noem ik blogger Henry Timisela. In mijn ogen een durfal die zowel in het Nederlands als in het Engels schrijft en daarmee zijn volgers wereldwijd bindt. Hij blogt over zijn persoonlijke ontwikkeling, de ‘snapshots from life’ en hij schrijft gedichten in de vorm van ‘photo poems’. Het gemak waarmee hij dit doet is kenmerkend voor zijn generatie. Toch schrijven de jonge bloggers niet alleen over hun leven in deze tijd, maar blijven thema’s waarmee ze direct of indirect belast zijn, zoals racisme en het verleden van ouders of grootouders, belangrijk genoeg om over te schrijven. De zoektocht naar identiteit en positie in de samenleving is van alle tijden en nu eenmaal inherent aan het bestaan. Onlangs las ik hoe een journalistiek studente in haar blog treffend uiteenzette hoe ze als zwarte Somalische Nederlandse met hoofddoek bejegend werd. Het bloggen is in die zin ook een unieke manier om diepliggende gevoelens en vijandige sentimenten die men ervaart, te delen: de realiteit van de Nederlandse samenleving in een logboek verpakt.

Wat mij prettig stemt is dat de bloggers die ik volg, in hun onderwerpen dichtbij zichzelf blijven en een persoonlijk verhaal niet schuwen. Des te meer is het verbazingwekkend om te lezen dat Servaas Maturbongs, de auteur van Njong Gogos in een vraaggesprek in Marinjo, openlijk stelt dat toekomstige Molukse schrijvers het niet moeten zoeken in Molukse thema’s en onderwerpen. Als reden noemt hij, dat die thema’s en onderwerpen niet aansluiten bij de beleving van niet-Molukkers. Onbegrijpelijk vind ik deze suggestie, want waarom zouden Molukse schrijvers zich aan moeten passen aan het niet-Moluks lezend publiek? Zijn de onderwerpen niet goed genoeg om gelezen te worden? Gaat het om verkoopcijfers of roem, dan is dat een persoonlijke keuze, maar laat de niet-Molukker maar lezen hoe de andere Nederlander leeft en de samenleving beleeft. En het Molukse publiek? Zij wacht vol smart op verhalen die op hun eigen leven reflecteren. Luchtige onderwerpen moeten het volgens Maturbongs worden: een uitspraak waarmee hij indirect een aantal boeken van bekende Molukse en Indische schrijvers in de ban doet. Maturbongs spreekt zichzelf vervolgens tegen in het vraaggesprek; de mens achter de Molukker is volgens hem wel interessant om te leren kennen. Deze opmerking rijmt niet met zijn eerdere uitlating, want de ware mens toont zich in vele gedaantes: zwaarmoedig en met humor, alledaags en werelds.

Zouden zijn opmerkingen dan misschien als een knuppel in het Molukse hoenderhok zijn bedoeld, zoals de titel van het vraaggesprek suggereert: een rol die Maturbongs zich al te vaak toe-eigent. Probeert hij ons op zijn manier op het verkeerde been te zetten? De interviewster was zich daar kennelijk niet van bewust, want ze vroeg daar niet op door. Wat dat betreft heb ik respect voor jonge Molukkers die openlijk voor hun mening uitkomen en zich daardoor kwetsbaar opstellen. Spoken word performer OIL eiste in 2011 bij de herdenking van de aankomst van het eerste schip met KNIL-militairen haar plaats op als 3e generatie Molukse, maar werd nota bene door Molukkers geweerd. Ook Timisela plaatste onlangs een blog die van realiteitszin getuigt, omdat hij de Nederlandse Molukkers met betrekking tot het nieuws over de overstromingen op Ambon, op hun eigen verantwoordelijkheid aansprak.

We leven in een tijd waarin je kan zeggen wat je wilt, maar helaas blijft dit nog een gevoelig punt in Molukse kringen. De keerzijde van de vrijheid van meningsuiting is, dat het een persoonlijke vendetta kan worden en dat er onderhuids negatieve sentimenten blijken te spelen. Real time communicatie door tweets levert snelle reacties, die weer tot tegenreacties kunnen leiden, zoals Egbert Alejandro Martina overkwam. Hij werd getrakteerd op de kwalificatie ‘huilneger’, omdat hij het gebruik van het begrip ‘neger’ ter discussie stelde: de niet-blanke Nederlander is kennelijk zelf de oorzaak van racisme. Meningen en opinies worden vrijelijk geuit en waar ligt de grens, wie bepaalt wat betamelijk is? Aan de andere kant maakt die spanning het bloggen juist zo interessant. Je zit voortdurend op het puntje van je stoel; gereed om op te springen en te reageren. Zet de boel maar op scherp!

3 Comments

  1. Leuke post en bedankt voor de mention. Oh en hoewel ik bijna 20 ben, is dit heel herkenbaar.

  2. Goede post, we mogen vanuit “moluks’ perspectief blijven schrijven, helemaal mee eens.
    Inderdaad hebben de jongere generatie legio mogelijkheden, blijven schrijven, samen leren we van elkaars verhalen, achtergronden en opinies.

  3. zie dit nu pas. de letterlijke tekst van het artikel heb ik niet meer, maar volgens mij zei ik dat een jonge Molukker die verder wilt komen met schrijven, zich niet moet blindstaren op enkel Molukse thema’s en onderwerpen, zodat deze zich zelf niet beperkt, maar dat moet iedereen natuurlijk voor zich zelf uitmaken, Molukkers kunnen over meer schrijven dan vanuit het eigen referentiekader. Natuurlijk vind ik Molukkers interessant, ik lees en schrijf graag over ze, de suggestie alleen al…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s