Lang leve de blog!

Ik heb mezelf getrakteerd op een domeinnaam. Het is alweer een jaar geleden dat ik deze blog begonnen ben en ik vind dat ik het wel verdiend heb. Geen ongewilde advertenties meer en voor mij een keuze uit een veelkleurig palet aan mogelijkheden. Het is de trouwe bezoeker vast opgevallen, dat ik nogal eens verander van sjabloon: het oog wil natuurlijk ook wel wat.

Na een jaar is ook een moment van introspectie op z’n plaats. Ik had geen vastomlijnd plan toen ik aan de blog begon en de onderwerpen dienden zich als vanzelfsprekend aan. Of sommige van mijn stukjes een blog genoemd moeten worden, een column of wellicht een opmaat tot een essay; het zijn stukjes waarin ik mezelf graag meeneem in het verhaal. Columns waarin de schrijver zichzelf kwetsbaar opstelt en met een vleugje humor een alledaags tafereel in een verrassende climax laat eindigen, zijn bij mij favoriet.

Onlangs las ik één van de columns van ex-politicus Sam Pormes, die omstandig het verschil tussen een journalist en een columnist probeerde te weerleggen. Pormes citeerde de definitie bijna letterlijk uit Wikipedia: een columnist had het recht een ongezouten mening te geven met felle emoties als gevolg. Wat zijn column echter ontbeerde was de verbinding; de tegenstellingen die hij opriep werden uitvergroot en nergens werd een poging gewaagd om dit te overstijgen. Deze tekortkoming is echter ook inherent aan de column, waar het vaak beperkt blijft tot een korte impressie.

Een zeer persoonlijke benadering werd door schrijver Robert Vuijsje gehanteerd in zijn column, De zeurpiet kan nog wel gelijk hebben. Hierin beschreef hij zijn voortschrijdende inzicht, dat de ‘zwarte’ medeburger last zou kunnen hebben van de associatie met Zwarte Piet. Alle hulde voor Vuijsje om dit wereldkundig te maken, maar mij bekroop ook het gevoel dat de schrijver van Alleen maar nette mensen – een boek wat ik niet gelezen heb, wel heel laat tot dit inzicht was gekomen. Zou de schrijver zijn inmiddels verfilmde boek door een veranderde inzicht, nu vanuit een ander perspectief geschreven hebben? Trouwens, hoe zou zijn ‘zwarte’ vrouw deze coming out beleefd hebben? Zou zij wellicht hoofdpijn hebben gesimuleerd om hem zover te krijgen?

Hoe het ook zij, ik blijf stukjes schrijven. De lezer zal echter geen deelknoppen onder de stukjes aantreffen; die leiden me alleen maar af. Diegene die het echt wil delen, zal de kleine moeite van ‘copy paste’ op de koop toe moeten nemen.

Het schrijven van deze weblog, want meer is dit gekrabbel niet, is morgen alweer gedateerd, tenzij ik een idee of observatie zou willen uitdiepen: van Zwarte Piet tot geïnternaliseerd racisme onder Molukkers? Het zou zomaar kunnen. Mocht u als lezer over deze blog een bepaalde mening zijn toegedaan; laat het me gerust weten. Onderaan de tekst kunt u nog steeds op uw eigen wijze reageren.

2 Comments

  1. hiep hiep hoera. Leuk, een eigen domein. Lekker bloggen en ervan genieten Magda.

  2. Jouw eigen domein…. wauw…. maar ik hoop dat jouw stukken ook zullen gaan over zaken buiten jouw vertrouwde domein…. GOOD LUCK, kawan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s