Jezelf een vraag stellen

Om op de hoogte te blijven van het Molukse gebeuren in Nederland, surf ik regelmatig op het internet, lees ik nieuwsfeeds en ben ik abonnee van Moesson, Marinjo en diverse nieuwsbrieven. Op deze manier probeer ik het geheel een beetje te volgen, maar ik ben me ervan bewust, dat met het ontbreken van een Facebookpagina en de mogelijkheid om in groepen te participeren, veel nieuws aan mij voorbijgaat. Via Facebook werd ik regelmatig geattendeerd op interessante evenementen en lezingen, die als bijkomstigheid een tal van interessante ontmoetingen met zich meebracht. Ik had het idee dat ik enigszins op de hoogte was van het reilen en zeilen van de gemeenschap, maar sinds kort vraag ik me af of ik inderdaad weet wat er daadwerkelijk leeft en speelt.

Ik word aan het twijfelen gebracht door een aantal recente activiteiten. Kortgeleden was er de aankondiging van een tweetal bijeenkomsten van respectievelijk Stichting Buat en Muhabbat. Beide organisaties bewegen zich binnen het echelon van de Molukse wijken en verenigingen. Stichting Buat stelt zich ten doel om de landelijke maatschappelijke ontwikkelingen naar de gemeenschap te vertalen en de groep te versterken. Muhabbat organiseerde een inspiratie dag met als thema Samenwerken en leidinggeven in veranderende Molukse gemeenschappen.

Het lijkt me helder wat beide organisaties beogen, maar ik kan er niet aan ontkomen om daar toch kritische vragen bij te stellen. Is hier nu sprake van een naadloos op elkaar aansluiten van programma’s c.q. doelstellingen of is er inhoudelijk nogal een overlap te constateren? Weet men van elkaars programma’s af en heeft men op elkaar afgestemd? Wanneer men als Moluks netwerk betekenisvol wil zijn, dan is dit toch een kans? Hoe mooi zou het zijn, wanneer men een gezamenlijk initiatief had genomen en het geheel op elkaar aan liet sluiten, zodat een coherent en duidelijk verhaal de gemeenschap zou bereiken. En nog dwingender rijst bij mij de vraag, is er binnen de gemeenschap die behoefte aan kennis en versterking op het gebied van wijk en gemeenschap?

Ik kan daar geen zinnig antwoord op geven en ik reken me dat zelf aan. Hoe goed ik de taal ook spreek en hoeveel ik ook weet over verschillende Molukse onderwerpen; een leven buiten de groep schept toch afstand.

Ook de oprichting van de denktank Muda Madju, brengt me tot een aantal kritische noten. Met voortvarendheid, die enerzijds bewonderenswaardig is, stelt men ‘een multidisciplinair team van tussen de vijf en zeven veelbelovende Molukse jongeren samen, die aan een set creatieve en praktische oplossingen voor een urgent maatschappelijk of sociaal probleem betreffende Molukse jongeren werken.’ Wat is de visie van de denktank omtrent deze activiteiten? Wat wil men bereiken? En welke urgente maatschappelijke of sociale problemen ziet men zich genoodzaakt op te lossen? Zijn het problemen op het gebied van onderwijs of van arbeid? Gaat het om achterstand of misschien wel discriminatie? In voorgaande jaren is veel onderzoek verricht onder jongeren en de uitkomsten laten zich raden, maar wat is nu zo urgent geworden?

Ook daar weet ik geen bevredigend antwoord op te geven. En in feite hoef ik dat ook niet. Het is aan de initiatiefnemers om ons duidelijk te maken wat er speelt. Dezelfde vragen zullen ook vele anderen binnen en buiten de wijken, die de gemeenschap een warm hart toedragen, beantwoord willen hebben.

Hiermee wil ik de initiatieven niet afbranden en naar de prullenbak verwijzen. Dat er al initiatieven zijn, is lovenswaardig te noemen. Juist door kritisch te zijn, wordt dat wat beoogd wordt, alleen maar aangescherpt. Mijn leitmotiv is, zoals Campert zo mooi verwoordt, ‘Jezelf een vraag stellen. Daarmee begint verzet. En dan die vraag aan een ander stellen.’

2 Comments

  1. Tja Magda, mijn reactie is het volgende. Buat is eigenzinnig en opereert in mijn ogen om alleen roem te halen voor zichzelf. Je moet in hun netwerk passen en denkwijze. Wat Muhabbath betreft die lijkt zich nu geroepen te voelen om verhaal te halen. Hadden ze moeten doen toen ze nog bestonden. Niet voor niks werden ze wegbezuinigd en alleen hij die Muhabbath in het leven heeft gebracht heeft het overleefd en is goed bedeeld. De werknemers/sters werden allen ontslagen. Hun doel vd Inspiratiedag is kwa doel hoopgevend maar is niet vanuit de lokale behoeften gevoed (idem is dit bij Buat). En daarbij een kostenpost voor deelname zonder informatie vooraf. Dit was ff mijn verhaal hierover.
    Fijne nieuwe week……amatooo Frits

  2. Lieve Magda,
    Laat die verdeeldheid jou niet in verwarring brengen.
    Het is en blijft een utopie om te hopen op een eenduidende mening, vooral waar onderhuidse pijnen uit angst niet uitgesproken worden….
    Blijf jouw eigen weg volgen.
    Groet en liefs,
    Albert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s