Puur nostalgie

Het is gaan sneeuwen. Vanuit mijn werkkamer overzie ik de wit besneeuwde daken van de huizen aan de overkant van de singel. De toren van de Grote Kerk lijkt te zijn verdwenen onder de mist van neervallend sneeuw. Op de singel rijden de auto’s behoedzaam voorbij. De opspattende natte sneeuw onder de auto’s is gesmolten en kleurt alweer viezig bruin. Een voorbode van de situatie als het weer omslaat.

Het winters tafereeltje doet me weer denken aan kamp IJsseloord. Houten barakken, die omsloten werden door weilanden en een dijk. Achter de dijk lag het hoge water met gevaarlijk drijfzand, waar een kampgenoot is verdronken. Rondom het kamp stroomde een meanderend slootje. Heel breed kon het niet zijn geweest, want je kwam met grote slagen je tegenstander nauwelijks voorbij. Ik vond het ook geen eerlijke competitie. Op hagelwitte kunstschaatsen moest ik de lage noren verslaan. Meisjes kregen meisjesdingen. En deden meisjesdingen. Ik herinner me heel goed dat ik fanatiek bleef oefenen en zelfs na het avondeten op het bevroren slootje mijn baantjes trok. Helaas zagen tegenstanders ervan af om tot in de late uurtjes met bevroren tenen telkens weer dezelfde baantjes te schaatsen.

Nostalgie naar het kampleven is nostalgie naar het gevoel van samenzijn en saamhorigheid. Kerstfeest in het kamp. De kerkdienst laat op de avond en de meerstemmig gezongen liederen begeleid door de sulings. Het kerstoptreden van de kinderen van de zondagsschool. Bij de GIM een paar regeltjes Maleise tekst en bij de GPM het verhaal van Jozef en Maria in het Nederlands. Overdag ging je in je nieuwste kleren de huizen langs om iedereen zalig kerst te wensen, terwijl je hand gretig in één van de vele stopflessen met kue bidji-bidji en kuping gadjah graaide of het plastic cellofaan van een plakje rolkoek lospeuterde.

Herinneringen komen bij mij al schrijvend naar boven. Een beeld op het netvlies, een gevoel dat binnenkomt en het ligt alweer vast voor wie het maar wil lezen. Gelukkig zijn die herinneringen er soms, om als het ware de balans op te maken tussen vroeger en nu.

Ondertussen wordt het alweer donker. Het sneeuwt nog lichtjes en de toren van de Grote Kerk steekt weer boven de witte daken uit. De tijd schrijdt voort en de dag waarop ik dit stukje schreef, is morgen weer een nieuwe herinnering.

5 Comments

  1. Jij ook fijne feestdagen Mada …. mooi het kampleven het heeft ook gemaakt zoals wij nu zijn ….
    Terimakasi usi Mada, hrmt dan sampai berdjumpa (y)

  2. Hallo Magda, al lezend zie ik inderdaad de taferelen van het kampleven in IJsseloord voorbij komen. Prachtig mooie jeugdherinneringen. Kan je nog herinneren dat er een periode was geweest dat er zoveel sneeuw was gevallen dat we zelfs eskimohutten hebben kunnen maken. Dit deden we achter de barak waar de kampbeheerders en de kampraad hun kantoortjes hadden en waar de polikliniek gevestigd was. Tot in de late uurtjes speelden we.
    In de winter 1962/1963 had het heel erg gevroren. Het was een strenge winter. Zo streng dat de Hollandse IJssel helemaal dicht bevroren was en wij zo lopend konden oversteken naar Ouderkerk a/d IJssel.
    Kerst en Nieuwjaar in IJsseloord, vuurwerk afsteken. Ja toen ook met Kerst. Daarna inderdaad huizen langs om als het kan iedereen een zalig kerst en goed jaar toe te wensen. Met zakken vol kue bidji-bidji en nog meer lekkers liepen we allemaal huiswaarts of peuzelden het onderweg op.

    Ik wens jou samen met je gezin, je familie en in het bijzonder je pa fijne feestdagen, een goede jaarafsluiting en selamat tahun baru 2015 dengan penuh kasih dan berkat.

    Liefs,
    Leny & family
    😘

  3. Hallo Leni, ik herinner me iets minder van vroeger. Ik ben een dromer, toch! Alle verhalen bij elkaar zouden een mooi boek vullen.
    Voor jou en je familie ook de beste wensen. Met pa gaat het ook goed. Liefs, Magda.

    Etoush eee, bagimana bung. Hormat kembali dan Selamat tahun baru 2015!

  4. Hallo Magda, thuis van mijn Kerstfeest 2014 bij mijn kids en kleinkids en het zien vd eerste sneeuw in Rotterdam. het vieren als weleer in de voor ons zo herkenbare kampleven is nu nostalgie en bij tijden bij mij wel de hunkering naar die samenhorigheid van toen. We zijn het kwijt zelfs in de Molukse wijken van nu is dat er niet meer.
    Bij deze wens ik jou een voorspoedige en vooral Gezond 2015 toe.
    Hormat Frits,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s