Overdenking

Een paar keer per week rijd ik naar het Mastbos en loop ik de route waar geen verbod is op niet aangelijnde honden. Vooral in de vakanties is het een genot. Er zijn dan weinig wandelaars te bekennen en een enkele hondenbezitter laat de viervoeter van zijn vrijheid genieten. Ik haast me ook niet. Ik kijk op m’n gemak rond, zoek een bankje op en maak wat foto’s, terwijl de hond haar territorium afbakent.

Om hierover te schrijven is niet eerder in me opgekomen. Deze suggestie, die me door een echte schrijver is gedaan, verraste me enigszins. Ik schrijf over Molukse zaken en een doordeweekse boswandeling lijkt me niet ter zake doende. Ik zou het verhaal natuurlijk kunnen larderen met de geschiedenis van het Mastbos, dat het oudste productiebos van naaldbomen is en de ‘masten’ heeft geleverd voor de Spaanse vloot. Of ik kan schrijven over de dagelijkse waarnemingen, die in het bos gedaan worden, zoals het spotten van een buizerd of een groene specht. Ik ben ondertussen te weten gekomen, dat er ook precieze tellingen van de lange zonnedauw worden bijgehouden. Een Molukse insteek zou in dit geval geforceerd over kunnen komen, maar het heeft me wel aan het denken gezet.

Een blog met als thema Molukkers en Moluks-zijn geeft duidelijkheid voor de lezer, maar het valt niet te ontkennen dat een persoonlijke visie over andere maatschappelijke zaken mij niet vreemd is. Steeds meer bekroop mij het gevoel dat er ook meer te vertellen was. Door mezelf te beperken tot Molukse onderwerpen laat ik slechts één kant van mezelf zien. Mijn persoonlijke verhaal kan mogelijkerwijs een ander beeld scheppen van het leven van een doorsnee Molukse vrouw, die in een woonoord is grootgebracht, ook een andere taal spreekt en heeft weten te laveren tussen twee culturen. Met mijn Molukse generatiegenoten deel ik deze overeenkomsten, maar een ieder van ons heeft zich natuurlijk ook anders ontwikkeld en andere keuzes gemaakt. De persoonlijke benadering komt, zo ver ik weet, bij schrijvende Molukkers weinig voor en misschien wordt het tijd om de verschillende lagen van het Moluks-zijn in Nederland een narratief karakter te geven.

Om het relaas van mijn boswandeling af te sluiten, beschrijf ik de rit naar huis. Het zuidelijk gelegen bos voert me langs brede lanen en singels met herenhuizen en jaren dertig huizen en ik voel me er thuis. Het is niet mijn ultieme droom geweest in zo’n omgeving terecht te komen, maar het is nu eenmaal zo gelopen. De weg er naar toe is wellicht een interessante, want ik heb wel een paar hobbels moeten nemen. Het is misschien ook een eyeopener om er achter te komen in hoeverre mijn persoonlijke ontwikkeling zich in dit opzicht onderscheidt van een autochtone Nederlandse vrouw. Ben ik eigenlijk wel bereid om me daarvoor open te stellen? Het is wel iets om de komende tijd over na te denken of misschien moet ik het gewoon maar doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s