Zakken met peper

Hoe groot is de kans, dat je als Molukse leerkracht met een Indische collega, die notabene getrouwd is met een Molukker, op een dorpsschool werkt? Ze hebben het wel geweten daar in het Rijsbergse. De juffen bulderen regelmatig van het lachen, hebben onderonsjes, lopen bij elkaar binnen om even wat te zeggen of te lenen, plagen elkaar (het is maar goed dat juf Magda haar haar niet meer verft, anders zie je het verschil niet tussen ons). Als de een ‘al’ zegt, dan weet de ander ‘sudah’, het is klaar.

Het leek me een uitgelezen kans om onze herkomst met de kinderen te delen. Dus vroeg ik aan dansdocente Judith, die jaarlijks een dansworkshop verzorgt met als afsluiting een optreden voor de ouders, een nieuwe voorstelling te schrijven. En zo geschiedde.

Het werd een flinke portie koloniale geschiedenis, die naast een bordje nasi kuning met krupuk en pindasaus werd opgediend. Wij deelden het podium met onze leerlingen. Met de foto’s van onze moeders in de hand vertelden we hun verhaal. Het verlangen naar hun geboorteland en natuurlijk ook in vogelvlucht de VOC tijd, de Japanse kampen in de Tweede Wereldoorlog en uiteindelijk het vertrek naar Nederland. De kinderen verbeeldden de verhalen in dans en schaduwspel. Te zien was hoe de VOC schepen vertrokken met zakken gevuld met specerijen. Ook het beeld van kinderen achter prikkeldraad, die in de Japanse tijd gevangen zaten, was te aanschouwen. En een dans om de bevrijding te vieren, was ook onderdeel van het scenario. Als klap op de vuurpijl rockten de kinderen op de muziek van de Tielman Brothers. Dat de Indo’s de Indo-Rock in Nederland introduceerden, was een boodschap die de dansdocente stellig wilde meegeven. Een leuke bijkomstigheid was, dat de oom van juf Paula, mijn Indische parallel collega, als saxofonist in de band had gespeeld.

In de klas dompelden we de kinderen natuurlijk ook in oosterse sferen. Een lesje Indonesisch, waar ze leerden tellen en begroeten, zorgde voor hilariteit. Er werd een tafel met materialen ingericht en de kinderen konden ruiken en proeven van kruiden en lekkernijen. We lieten ook historische filmpjes zien, die de lessen over de koloniale geschiedenis duidelijk illustreren. Het was veel wat we wilden doen, dus werd het thema ook op andere dagen uitgediept. Tussen de verplichte lessen door kregen de kinderen iets lekkers te eten, leerden ze het liedje ‘Selamat hari djadi’, speelden ze met wajangpoppen of probeerden ze de angklung uit.

Of de kinderen dat stukje geschiedenis, die voor het leven van hun juffen bepalend is geweest, zullen blijven onthouden, is niet te voorspellen. Judith, de dansdocente, vond het net zo belangrijk om deze geschiedenis aan de ouders van de kinderen mee te geven. Ze vermoedde terecht, dat de kennis daarover grotendeels ontbrak. Van een aantal ouders kregen we positieve reacties te horen en vooral het verhaal van onze moeders heeft indruk gemaakt. En de kinderen? Die vinden het altijd leuk als er iets anders gedaan wordt dan de verplichte taal- en rekenlessen. Toch hoop ik, dat er wat blijft hangen. Weken later gaf ik mijn leerlingen een spellingsopdracht en twee leerlingen schreven de volgende zin: “Nederland haalt zakken met peper uit Indonesië.” Kijk, dat perspectief doet me weer deugd!

2 Comments

  1. Ha Magda,
    Je hebt er een mooi stukje van gemaakt. Je hebt het goed omschreven. Voor mij kwam ook het gevoel naar boven wat wij samen die dag met onze kinderen hebben mogen beleven.
    Ook ik hoop dat er bij de kinderen iets meer is blijven hangen dan alleen het eten van nasi kuning. kroepuk en imping.
    Liefs
    Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s